Beeld je eens in...

…dat de aarde lang geleden werd gekidnapt.

Een vreemde gedachte, nietwaar? Misschien een absurde opening voor een artikel. En toch. Wat volgt is geen sciencefiction zoals je die kent, geen fantasieverhaal over verre sterrenstelsels. Het is een idee dat schuurt, dat prikkelt en vragen oproept. Hoeveel verbeelding je ervoor nodig hebt, mag je zelf beslissen.

We reizen ver terug in de tijd. In die verre periode verscheen een kleine groep figuren die de loop van alles zou veranderen. Geen koningen met kronen van goud, geen openlijke veroveraars met vlaggen en legers, maar despoten van de schaduw, architecten van de duisternis, meesters van de illusie. Zij eigenden zich stilzwijgend het volledige grondgebied van de aarde toe.

En vanaf dat moment, zo besloten zij, was de planeet niet langer van haar bewoners… maar van hen.

In hun sluwheid gebruikten ze geen zichtbaar geweld maar een langzaam ingevoerd systeem dat zich als vanzelfsprekend in het leven van iedereen nestelde. Stap voor stap werd een structuur opgebouwd waarin elke handeling gereguleerd werd, waarin je voor nagenoeg alles toestemming moest vragen, en waarin gebruikmaken van alles wat ooit vrij, gratis en gemeengoed was, plots een prijs kreeg.

De bevolking mocht het land van de bezetter gebruiken maar daar hing een prijskaartje aan vast: een jaarlijkse pacht, wat ze later belasting noemden. De meesters van de illusie laten je graag op een subtiele manier de waarheid zien door zoals hier - in het woord belasting - heel onschuldig het woord last te gebruiken. De dwangmatige uitnodiging tot het betalen van deze last noemen ze dan ook niet toevallig een aanslag-biljet.

Maar de overname ging verder dan grond alleen. De bezetter verklaarde zichzelf ook eigenaar van de mensen die erop leefden. Werd de bevolking daarvan ingelicht? Waarom zou hij? Wie kidnapt vraagt toch niet de toestemming van zijn slacht-offers. De heerser bepaalt de regels en zijn regels zijn wet.

Deze onzichtbare bestuurders, die vanuit de schaduw de touwtjes in handen houden, zijn erin geslaagd een droomwereld te construeren, een matrix waarin iedereen rondtoert, zich vermaakt en amuseert, carrière wil maken, geld wil verdienen en een sociale status nastreeft. De illusie is zo verfijnd dat het merendeel van hun onder-danen het verzinsel zonder aarzelen omarmt. Er werd een schitterend luchtkasteel opgetrokken waarin onderwijs, gezondheidszorg, financiële veiligheid, sociale zekerheid en eindeloos vermaak zorgvuldig werden ingebouwd. Wat zou je nog meer kunnen wensen? Een levensecht lunapark waarin je altijd wint. Een Win for Life.

Vanaf de geboorte word je langzaam maar doelgericht ingewijd in het systeem van de ontvoerders. Je leert hun geschiedenis (want zoals altijd wordt geschiedenis geschreven door de overwinnaars; feiten zijn niet de doorslaggevende factor), hun taal, hun gewoontes, hun wetenschap en vooral hun regels, wat zij het legale kader noemen. We geloven dat die regels noodzakelijk zijn, omdat onze meesters ons hebben ingeprent dat een leven zonder zulke structuren onvermijdelijk in chaos zou verzanden. De mens is nu eenmaal een wild best dat strak inge-kaderd moet worden. Dat verhaal hebben de meesters meerdere malen verteld en hun verfijnd propagandasysteem - wat zij media noemen - bevestigt deze stelling non-stop.

Dat legale kader van de bezetter kan je vergelijken met een grote doos die stevig op slot zit: een perfect controlemiddel om iedereen netjes in het gareel te houden. En zonder veel ophef wordt die doos telkens een fractie kleiner. Er komen een paar nieuwe regels bij, de bewoners sputteren wat tegen, en net op de rand van opstand worden er enkele toegevingen gedaan waarna de rust terugkeert. Die eenvoudige cyclus wordt steeds opnieuw herhaald en dat zonder noemenswaardige weerstand want de meeste bewoners van de doos geloven oprecht in de goedheid van het systeem. Dat kan toch niet waar zijn, denken ze. Dat doet een mens toch niet. En precies daar ligt de kracht van dit duister vennootschap: hun illusie werkt.

Iedereen die binnen die doos, of binnen dat legale kader leeft, doet zijn uiterste best om de regels zo nauwgezet mogelijk te volgen. Want wie gehoorzaamt, die wordt beloond: goede punten op school, vervolgens een fraaie titel, en aan zo’n titel hangt vanzelfsprekend een welverdiend inkomen en een status waar je omgeving van opkijkt. De ouders zijn fier want hun zoon of dochter heeft iets bereikt. De confronterende vraag wat dit iets eigenlijk is wordt zorgvuldig ontweken. De fictie is veiliger dan de realiteit.

En kijk, als bij wonder verschijnt die oplossing precies op tijd. Hallelujah! De doosbewoners hebben rake klappen gekregen maar zijn opgelucht. Er is opnieuw orde en rust. De brokken die werden gemaakt door het schudden mogen ze zelf herstellen - en natuurlijk ook zelf betalen - maar het hart is gevuld met dankbaarheid voor de brokmakers want in hun oneindige goedheid brengen ze ons – nog maar eens - een oplossing voor een oneindige stroom aan crisissen. De tanden werden uit hun gezicht geslagen maar geen paniek want iedereen krijgt een nieuw kunstgebit. En met trots, met de duim omhoog en met een brede glimlacht wordt een foto geplaatst op het publieke leugenblad dat ze facebook noemen om hun redder te danken voor het valse gebit. De hersenen van de doosbewonders maken merkwaardige bochten.

Een andere eenvoudige techniek die ze maar al te graag gebruiken is wat onenigheid zaaien waarbij de doosbewonders als wilde honden vechten om een lapje vlees. Deze techniek hebben ze zelf verdeel en heers genoemd. De vlijtige leerlingen op school hebben zelfs kennis gekregen van deze duistere techniek maar dat was Romeins. Dat is verleden tijd.

Met plezier kijken de veroveraars naar hun dagelijkse soap: de mens in actie. Bloed, zweet, tranen en tragedie zijn hun voeding. Hunger games op zijn best. Hoe eenvoudig kan het besturen van de mens zijn. Controleer zijn geest en ze worden brave volgelingen en ook dit simpele gegeven laten ze de inwoners van de doos zien, ze noemen het Goverment (letterlijk govern-mind), het beheersen van de geest. Dit is veel beter dan Sun Tzu die een volledig boek nodig had om strategie te doorgronden. Hier wordt de Sun Tzu samengevat in twee krachtige strategieën die na duizenden jaren nog altijd perfect werken: verdeel en heers en brood en spelen.

Dit onzichtbare, duistere groepje despoten heeft natuurlijk ook een zichtbare kant. Die wordt overheid genoemd. De meesters van de illusie hebben de kopstukken van deze overheid die zij zorgvuldig samenstellen, ministers genoemd, wat letterlijk dienaars betekent. En opnieuw doet de magische trukendoos meesterlijk haar werk. De naïeve doosbewoners denken dat deze ministers de bevolking dienen. De goedgelovige doosbewoner gelooft zelfs dat zijn stem tijdens verkiezingen bepalend kan zijn, terwijl hij in werkelijkheid enkel kan kiezen uit een kleine groep uitverkorenen die op voorhand werd vastgelegd. Hij wéét dat hij opnieuw zal worden misleid… en toch. Na talloze teleurstellingen blijft er altijd een restje hoop dat het ooit zal veranderen.

En zo blijft deze doosbewoner machteloos ronddobberen in een woeste oceaan, volledig onderworpen aan de tirannie van het duister. Met een zucht van hopeloosheid zeggen hij dan: “We kunnen er toch niets aan doen.”

Die eenvoud wordt op elk niveau toegepast. Want in wezen is het verrassend gemakkelijk om een paar miljard doosbewoners onder controle te houden. Het volstaat om een handvol principes toe te passen: houd mensen ziek en zwak, houd ze onwetend, vergiftig hun voedsel, hun water en hun lucht en laat overtredingen van het legale kader gepaard gaan met emotionele en financiële schuld. Houd hen voortdurend in een staat van onrust en angst. Leer hen uitsluitend op korte termijn denken. Geef hen precies genoeg kennis om het systeem draaiende te houden en creëer ongelijkheid want dankzij ongelijkheid beginnen de bewoners elkaar te bewaken. De doos reguleert zichzelf. De ontvoerders hoeven slechts hier en daar bij te sturen. Opnieuw: pure eenvoud.

De bezetters kennen de menselijke natuur maar al te goed. Geef iemand een titel, een strak afgelijnde functieomschrijving, en moraliteit wordt ingeruild voor gehoorzaamheid. Het worden perfecte uitvoerders. Geef ze een uniform, een donkere zonnebril, een naamkaartje waarmee gepronkt kan worden, stop wat waardeloos papier in hun handen – wat we geld noemen - en zonder vragen te stellen worden bevelen uitgevoerd. Ze vergeten wie ze zijn. Voor status leveren ze hun menselijkheid in. Voor status leveren ze hun zijn en hun ziel in.

Zo houden de bewoners van de doos de bewoners van de doos in bedwang. Een briljant systeem, nietwaar? Ego is een krachtige hefboom en dat weten de ontvoerders maar al te goed.

En als er toch iemand te ver zou gaan? No problemo. De bevolking werd lang geleden ontwapend. Alleen een selecte groep - herkenbaar aan hun uniformen, titels en de geliefde stoere zonnebril - kreeg het exclusieve recht om geweld te gebruiken tegen hun medemens. En gebruiken ze dat recht? Absoluut. Want status verleent vrijstelling. Wie hoog genoeg staat, krijgt een goddelijke onaantastbaarheid. Moraliteit vervalt. Strafbaarheid verdampt.

De ironie is perfect want het zijn de bewoners zelf die hun controleurs betalen. Ze betalen om in het gareel gehouden te worden. Ze betalen om gestraft te worden. Een meesterzet.

Natuurlijk zijn er nog steeds ijverige medewerkers binnen de doos die er alles aan doen om die lichtplekken te dichten. Zij verdragen geen helderheid. Het zijn dienaars van het duister. Ze blijven ons uitdagen maar door steeds de uitdaging te aanvaarden komen we steeds meer in onze kracht, worden we steeds krachtiger in onze expressie van onze Wet. Aanvaard het proces. Gebruik daarom het legale kader als groeimiddel en niet als sparringpartner. Doe dat door authentiek te handelen. Door jezelf te zijn. Door onder alle omstandigheden je beste zelf tot uitdrukking te brengen.

En dan beste nieuws: deze doos is een gigantische illusie waarin we collectief geloven. Het is werkelijk een geloofssysteem, een religie, waarin we een kleine groep bezetters dienen die zichzelf goddelijk achten. Bestaat de doos dan niet? Jawel maar alleen omdat wij deze blijven voeden. Een illusie kan slechts bestaan zolang we er gezamenlijk energie aan geven. Het legale kader is een creatie, een constructie, een fictie.

Maar wil jij nog langer in die droomwereld blijven leven?

Wij zijn gevormd door de matrix, maar we bezitten ook de kracht om terug te keren naar onze bronverbinding. Die verbinding is puurheid. En dát is de ware revolutie: een innerlijke ommekeer die een schokgolf veroorzaakt. Die bronverbinding is realiteit en de wereld rondom ons is een theatervoorstelling. Waar kies jij voor?

Het antwoord en de oplossing ligt in ons maar vooral: komt uit ons!

Wil je ook de nieuwsbrief ontvangen, klik dan op de link hieronder.